أصول أهل التصوف

● أصول أهل التصوف / عرفان و تصوف / عربی uṣūl-u ’ahl-it taṣawwuf صدرالدین قونیوی، محمد بن اسحاق، 607-673 قمری sadr-od-dīn qūnīyavī, mohammad ebn-e eshāq (1211-1275) رساله‌ای مختصر در تصوف و عرفان است که در آن سه «اصل»: 1. منه ذات الحق لایدرک، 2. ليس المدرک منه إلا بالاعتبار و أحديته، 3. الوحدة المضافة إلى الذات عين الذات، از دیدگاه متصوفه، به‌خصوص موضوع «وحدت وجود» مورد بررسی قرار گرفته است. بر فراز برگ آغازین، این اثر به صدرالدین قونوی نسبت داده شده است، لیکن بر اساس مصادر و کتاب‌شناسی‌های موجود، نبایستی مبنایی متقن داشته باشد و از حدود 55 اثری که در منابع از تألیفات قونوی دانسته شده است، این اثر در ظاهر امر، بر هیچ یک از آن‌ها تطبیق نمی‌کند. به هر حال در نسبت این اثر به قونوی باید تحقیق بیشتری صورت گیرد.