مفرح النفس

● مفرح النفس / طب / عربی mufariḥ-un nafs ابن سحنون، عبدالوهاب بن احمد، - 694 قمری ebn-e sahnūn, ‘abd-ol-vahhāb ebn-e ahmad(- 1295) مؤلف می‌گوید که به کتاب‌های پزشکی نگریستم و دارویی سودمند برای تفریح و لذت نفس ندیدم و کتاب «الادوية القلبية» ابن سینا هم بسنده نیست و این رساله را برای صاحب السيف و القلم ابوالحسن علی بن عمر بن قزل (قزیل) در ده «باب» ساختم (چلبی 2: 487): 1. ذكر النفس و بعض احوالها؛ 2. اللذة المكتسبة من طريق حاسة السمع الصبر (در اینجا از رنگ‌ها بحث شده و از رهگذر زیباشناسی سودمند است)؛ 4. اللذة المكتسبة من طريق حاسة الشم (بوی‌های گوناگون در آن یاد شده است)؛ 5. اللذة المكتسبة للنفس من طريق حاسة الذوق (مزه‌های گوناگون)؛ 6. اللذة المكتسبة للنفس من طريق حاسة اللمس؛ 7. اللذة المكتسبة للنفس من الواردات على البدن من داخله من الادوية المفرحة و المركبة (بترتيب تهجی)؛ 8. اللذة المكتسبة للنفس من الواردات على البدن من الاغذية؛ 9. اللذة المكتسبة من حركات البدن (در آن از رقص بحث شده و از سماع عارفان و از معاصر مؤلف شیخ شهاب الدین سهروردی یاد شده)؛ 10. اللذة المكتسبة للنفس من الحواس الباطنة. آغاز: بسمله. اما بعد حمدالله خالق الداء و الدواء المنقذ من الاعراض و الادواء بمفرحات النجات و الشفاء ... فانی اطلعت فی اکثر الكتب الطبية فلم اجد فيها ما يشفى فی ذكر الامور المفرحة للنفس و الموجبة للذتها و اراحتها و سرورها