المعجزة (قصيدة فى)

● المعجزة (قصيدة فى) / شعر / عربی mu‘jiza (qaṣīdat-un fī-l) در مدح حضرت علی (ع) و نقل کرامتی که در حرم آنحضرت برای زائران بصری با حضور عده‌ای از مردم واقع شده است. سراینده قصیده در دیباچه عربی آن، داستان کرامت مزبور و دلیل سرودن قصیده را به نثر، چنین توضیح داده: «پس از اینکه کرامت حرم مطهر علوی شیوع یافت که دروازه نجف خود بخود در مقابل جمعی از زیارت کنندگان که بهنگام بازگشت از زیارت با دروازده بسته مواجه شده بودند، باز شد و زوار خارج گردیدند. حاج میرزا محمود مرا مأمور سرودن این قصیده کرد تا یاد این کرامت بزرگ در دلها زنده ماند و چشمها را روشنی بخشد». قصیده بدین گونه آغاز می‌گردد: «لذ بباب العلى باب المراد ×× و ملاذ الملوک منهی العباد / لذ بباب الهدی و من قال فيه ×× سيد الرسل علة الايجاد / انا مذ لم ازل مدينة علم××بابها المرتضى على الهاد / هو ذاک الباب الذي قيل فيه ×× فادخلوا الباب سجدا يا عبادی».از جمله دیگر ابیات قصیده این است: «جاء زوار قبره عرب البصرة ×× صفر الاكف من كل زاد ... و دعوا القبر بالعويل فردوا ×× فايزين المنى وا اقصى لمراد / حین و افوا باب المدينة لاقوا ×× با بها اغلقت كسبع شداد / وقفوا كالذليل يلتمسون الفتح ×× بوابها من الاخبار / منعوهم من الخروج لبغى ×× كان منهم لشيعة الامجاد/ صيح فيهم قفوا هنالک حتی ×× تنجلى الشمس من ربی و وهاد/ فبقوا حائرين يلتمسون الفتح ×× من نكبة لهم و نكاد/ فاذا بنور حیدر اضحی ×× مشرقا هادیا لاهل الرشاد ... فتجلی الذى لموسی تجلی×× برقه ليلة بذاك الوادی/ فتح الباب فاتح الباب قدما ×× و مبيد الاحزاب و الاوغاد». آخرین ابیات قصیده این است: «سيدی ان عبد عبدک اهدی×× لک نظما يعد رجل جراد / وفق البانی المحب لخير ×× و صلاح و عفة و سداد / هو محمود الذی ليس يرجو ×× غير كم فى النوال و الاسعاد / فعلیک السلام يهدى سلاما ×× و صلوة روايحا و غوادی». این قصیده بنا به دستور حاج میرزا محمود سروده شده است (وی گویا همان حاجی میرزا محمود قزوینی است که هاشم بن حسن گیلانی حاشیه شرح فصوص خود را در عرفان و تصوف بر او اهداء نموده). حاشیه مزبور از بیانات محمد رضا قمشه‌ای است.