اشعار شکاری

● اشعار شکاری = مرثیه‌های شکاری / مراثی، شعر / فارسی aš‘ār-e šekārī = maršīye-hā-ye šekārī سگزآبادی، محمد بن محمد شفیع، ق 12 قمری segzābādī, mohammad ebn-e mohammad šafī‘ (- 18c) چند قصیده مرثیه‌ای است برای شهدای کربلا. شاعر در یک مورد نام کامل خود را نگاشته که مشخص می‌شود همان کاتب نسخه است. از وی در «فرهنگ سخنوران» خیامپور ذکری نیست. مطلع قصاید وی چنین است: «باز این چه فتنه است در ایوان کربلا ×× گریان شده فلک چه سلیمان کربلا» و بیتی که تخلص شاعر را دارد و البته وزن آن مختل است: «دیگر شکاری لعنت حق بر یزید کن ×× صد لعنت ازل بلعینان کربلا / در ماتم فرزند خود گریان شده خیر النسا ×× بر مونس دلبند خود گریان شده خیرالنسا / ای فلک دیگر چه می‌پرسی تو احوال مرا ×× رو بدشت کربلا معلوم کن حال مرا / امشب از چشم ملایک می‌چکد خون جبین ×× ابر غم، باران ماتم گو ببارد در زمین». مرثیه علی اکبر: «این چه شور است ای محبان علی در کربلا ×× بهر فرزند نبی آن زبده خیرالنسا / باز عاشوراست یاران الوداع ×× دیده گریان است یاران الوداع / ای فلک بنگر چها کردی تو بر جان حسین ×× رو بدشت کربلا معلوم کن حال [کذا] حسین»؛ ایضا مرثیه [کذا] از گفتار شیخ محمد سکزآبادی تخلص شکاری: «عالم نشسته در غم غوغای کربلا ×× از بهر شاه تشنه مظلوم کربلا [کذا] / ای فلک بنگر چها بر خاندان انداختی ×× کاخ ایوان رسالت را به پا [کذا] انداختی».