مجلس افروز

● مجلس افروز / شعر / فارسی majles-afrūz نصرآبادی کاشانی، فضلعلی، ق13 قمری nasrābādī kāšānī,fazl-ʿalī ( - 19c) مثنوی است درپند واندرز در 33 باب، وهر باب (از دوم به بعد) شامل یک حکایت اخلاقی است. در سبب تألیف کتاب گوید که من ده فرزند از اناث و ذکور داشتم نه نفرشان درگذشتند و تنها یک پسر برایم باقی ماند که با کمال و سخن‌سنج و دانا بود و در روزگار پیری به او دلخوش بودم، ناگهان دست اجل آن یک پسر را هم از من جدا کرد.در این سوز و گداز که از داغ آخرین فرزندم داشتم، عزیزی از فقهای عصرکه نامش محمد است مرا به سرودن این منظومه تشویق و ترغیب کرد. مؤلف از این‌که در هشتاد سالگی و باچنان وضع و حالی به نظم و مثنوی مجلس افروز پرداخته، ازسستی ابیات آن پوزش خواسته است. آغاز: 1: بنام خداوند گیتی فروز ×× که روز آورد شب، شب آرد به روز / کشد نیل برطاق ابروی شب ×× زند شانه بر عنبرین موی شب 2: ستایش کنم حی نادیده را ×× که آدم کند آب گندیده را انجام: الهی بر آید از آن دوده دود ×× که نام محمد برد بی درود چاپ: تهران، نبید کهن، 1347ش، صص 52-53، منتخبی از آن [الذریعة 281/19؛ نسخه‌های منزوی 3165/4؛ فهرستواره منزوی 1755/3]