مأکول و مشروب

● مأکول و مشروب = تدبیر ماکول و مشروب / طب، شعر / فارسی ma'kūl va mašrūb = tadbīr-e ma'kūl va mašrūb یوسفی هروی، یوسف بن محمد، - 966 قمری yūsofī heravī, yūsof ebn-e mohammad ( - 1559) اهدا به: بابر شاه تاریخ تألیف: 906ق اشعاری است در بیان مختصر آداب خوردنی‌ها و آشامیدنی‌ها. مؤلف چند منظومه فارسی دیگر در پزشکی همچون ادویه مفرده، علاج الامراض، بهداشت منظوم و رباعیات طبی دارد. آغاز: زبان را چو در اول این کلام ×× زحمد و تحیت رساندی بکام / بدان ای خردمند روشن ضمیر ×× که گوید چنین یوسفی و حقیر / که این نسخه بهر تو کردم رقم ×× ز تدبیر ماکول و مشروب هم / در آن دم که این نسخه منظوم شد ×× بماکول و مشروب موسوم شد / چو از چهره این ماه برقع گشود ×× مرا سال تاریخ او خوش نمود / فرود آمد این خوان چو شد خواسته ×× بصد نعمتش بخت آراسته ... پس از دیباچه: زحکمت اگر هیچ داری خبر ×× غم خویش خور تا به لب پر مخور انجام: برآورد از لطف خود حاجتم ×× عطا کردم بی حد و عد نعمتم / زغمهای او باد سامان من ×× فدای ره او دل جان من. تمت. چاپ: لاهور، 1924م، سنگی، وزیری، ضمن طب یوسفی و شش رساله دیگر؛ هند، کانپور، منشی نول کشور، 1331ق، به اهتمام: منشی بهگوان دیال صاحب و به تصحیح مولانا محمد حامد علی خان حامد شاه آبادی [نسخه‌های منزوی 592/1؛ الذریعة 23/19 و 23/9؛ فهرستواره منزوی 3672/5]