مائة حديث

● مائة حديث / مواعظ / فارسی mi'at-u ḥadīt قاضی دزفولی، محمد بن فرج الله، ق 13 قمری qāzī dezfolī, mohammad ebn-e faraj-ol-lāh ( - 19c) تاریخ تألیف: 1273ق رساله مفصلی است در پند و اندرز و ذکر مصیبت سید الشهداء علیه السلام. در آن از استاد خود صاحب جواهر با دعای «رحمه الله» یاد می‌کند. او در اثنای کتاب، حکایات و داستان‌هایی در خوارق عادات که در عصر وی اتفاق افتاده نقل نموده است.او نام کتابش را «صد حدیث» گذاشته ولی مقصود وی آن نیست که صد حدیث را در آن شرح کند بلکه منظور از حدیث معنی لغوی آن است یعنی صد سخن پند و اندرز.مؤلف در این رساله از کتاب دیگر خود موسوم به «وسیلة الرشاد» یاد نموده است.