لیلی و مجنون

● لیلی و مجنون / شعر / فارسی leylī va majnūn نامی اصفهانی، محمد صادق، - 1204 قمری nāmī esfahānī, mohammad sādeq(- 1790) یکی ازپنج مثنوی «نامه نامی» شاعر است، دربحر تقارب وهمان داستان لیلی و مجنون.دارای عناوین: توحید ثانی به طریق خطاب، مناجات نامه، در نعت پیغمبر (ص) در صفت معراج پیغمبر (ص) و داستان لیلی و مجنون می‌باشد این مثنوی، همچون دیگر مثنوی‌های لیلی و مجنون، دنباله رو حکیم نظامی است.مؤلف، علاوه بر قریحه شعری، از خطاطان نستعلیق و شکسته نستعلیق نیز بوده است.(سید محمود مرعشی) آغاز: این نامه به نام آن جهاندار ×× کز عشق نهد بنای هر کار / بنیادنه بنای افلاک ×× رفعت ده این سرادق خاک انجام: صد شکر که این شگرف نامه ×× شد ختم بر بزود (؟) سعی خامه / صد شکر رسیده شد بانجام ×× این قصه بهترین ایام / صد شکر که این نکو فسانه ×× جاوید بماند در زمانه / در دهر بهشتی و بهاری ×× نامی بگذاشت یادگاری / ایزد بعنایت نهانش ×× گردد ز افت نگاهبانش چاپ: تهران، انتشارات مجلس شورای اسلامی، میراث بهارستان، دفتر اول، 1388ش، تصحیح افشین عاطفی، رساله دوم،ص91 تا 197 [نسخه‌های منزوی 4/ 3108؛ الذریعة 18/ 397 و ج9/4 ص 1165 و 18/ 397]