لطائف الاشارات فی حقائق العبارات

● لطائف الاشارات فی حقائق العبارات = اشارات القرآن / تفسیر / عربی laṭā’if-ul ešārāt fī ḥaqā’iq-il ‘ibārāt = išārāt-ul qur’ān قشیری، عبدالکریم بن هوازن، 386 - 465 قمری qošayrī, ‘abd-ol-karīm ebn-e havāzan (997 - 1073) تاریخ تألیف: 437ق تفسیری عرفانی و کهن از سوره حمد تا الناس است. چلبی در «کشف الظنون» می‌گوید این تفسیر قبل از 410 نگاشته شده ولیکن خود نگارنده در سرآغاز کتاب می‌گوید: در ماه‌های سال 437 به آن آغاز کردم. مطالب عرفانی این کتاب بیش از مطالب ادبی آن است. قشیری در این کتاب اندکی به تفسیر و بیشتر به تأویل آیات پرداخته و در ضمن تأویل آیات به اشعار عرفانی (عربی) استشهاد می کند از استاد خود ابوعلی دقاق گاه به گاه یاد می کند ولیکن اصولاً به نقل از دیگران کمتر می‌پردازد و اقوال دیگران را با عنوان «قیل» و «قال بعضهم» می‌آورد.از مشخصات خاص این تفسیر (علاوه بر ذکر تفسیرات و تأویلات مختلف) در عنوان سوره‌ها به جای ذکر نام سوره بیشتر چنین می‌گوید: «السورة التی یذکر فیها یونس (یا) السورة التی یذکر فیها الحجر.» آغاز: بسمله. حسبی الله و کفی و صلواته علی سیدنا محمد المصطفی. الحمدلله الذی شرح قلوب اولیائه لعرفانه و اوضح نهج الحق ... و تیسر الاخذ فی ابتداء هذا الکتاب فی شهور سنة سبع و ثلاثین و اربعمائة و علی الله تمامه. سورة الفاتحة هذه السورة تسمی فاتحة الکتاب و مفاتحة الاحباب بالخطاب و الکتاب من اجل النعمی و اکرم الحسنی. اذهی تسبب الوصال ... چاپ: قاهره، دار الکاتب العربی، محقق ابراهیم بسیونی، چاپ اول، 1387-1389ق. [ریحانة الادب 461/4؛ سیر اعلام النبلاء 227/18؛ کشف الظنون 1551/2]