گل و نوروز

● گل و نوروز = گل نوروزی / عرفان و تصوف / فارسی gol va nowrūz = gol-e novrūzī خواجگی کاسانی، احمد بن جلال الدین، - 949 قمری xājegī kāsānī, ahmad ebn-e jalāl-od-dīn(- 1543) گفتاری است ادبی عرفانی درباره بهار، طبیعت، عشق، فرصت را غنیمت داشتن، به نثر آمیخته به نظم و سربندهای «ای طالب صادق» که به شکرانه پیوستن حضرت سلطنت شعاری سکندر ثانی که از وی نام نمی‌برد و بایستی عبیدالله خان (940-946ق) باشد، به گروه درویشاننگاشته است. در پایان می‌گوید: «چون این سخنان در زمان گل و نوروز به خاطر رسید، نامیده شد «گل و نوروز» (گل نوروزی)». نام در نسخه در دست «گل و نوروز» است.(احمد منزوی) آغاز: حمد بسیار و ستایش بیشمار مر خداوندی را که هژده هزار عالم را از برای مشاهده جمال و جلال خود خلق کرد انجام: زین عروس خانگی از عز و ناز××جز بتدریجی نیفتد پرده باز [دانشنامه ادب فارسی آسیای مرکزی 55/1؛ مشترک پاکستان 1826/3؛ فهرستواره منزوی 786/7]