کشف الوجوه الغر لمعانی نظم الدر

● کشف الوجوه الغر لمعانی نظم الدر = شرح تائیه ابن فارض / عرفان و تصوف / عربی kašf-ul wujūh-ul ġarr li-ma‘ānī naẓm-id durr = š.-e tā’īyy-e ibn-a fāriḍ نطنزی، محمود بن علی، - 735 قمری naṭanzī, maḥmūd ebn-e ‘alī(- 1335) وابسته به: القصيدة التائية = نظم السلوک = نظم الدرر = التائية فی التصوف؛ ابن فارض، عمر بن علی (576-632) شرحی است عرفانی و مهم و مختصر بر «قصیده تائیه» موسوم به «نظم السلوک» عمر بن فارض مصری. این کتاب در بسیاری از منابع به اشتباه به کمال الدین عبدالرزاق بن ابوالغنائم بن احمد کاشانی (-736ق) نسبت داده شده است. این نسبت آن‌چنان شایع بوده که حتی در سال 1319ق در تهران به صورت سنگی به نام او چاپ شد. به نظر می‌رسد نخستین بار این انتساب اشتباه در کشف الظنون طرح شده باشد. برای اولین بار استاد جلال الدین همایی به دقت و درستی مؤلف کتاب را شناسایی کردند (در مقدمه مصباح الهدایة و مفتاح الکفایة، ص 16-19) و پس از ایشان علی نقی منزوی در جلد دوم فهرست دانشگاه تهران بدان توجه کردند و درست آن است که این کتاب نگارش عزالدین محمود پسر علی کاشی نطنزی می‌باشد. در آغاز ده«فصل» در تشریح اصول (و قدمت قبل الشروع فی المطلوب فصولاً جعلتها لما یبتنی علیه اصولاً) در دو «قسم» آمده: قسم 1. المعارف، دارای پنج «فصل»: 1) معرفة الذات و الصفات و الاسماء و الافعال، 2) معرفة العوالم على سبیل الاجمال، 3) معرفة الروح و النفس و ما تولد منهما، 4) معرفة الانسان و خلافته، 5) معرفة النبوة و الولایه؛ قسم 2. المواجید، دارای پنج «فصل»: 1) المحبة، 2) السکر، 3) الوجد و الموجود، 4) الجمع، 5) التوحید. آغاز: الحمد لله الذی فلق بقدرته صبح الوجود عن غسق العدم بجعله آیة مبصرة لیقیم علیه دلیلاً ... اما بعد: فمما شاع بین الناس ذکره و ذاع امره ان اتبع العلوم و ارفعها بل صفاوتها ... علم التوحید فان موضوعه الذات الاحدیة و الصفات الازلیة انجام: و هذا الکلام محول علی منوال الحکایة بلسان الجمع عن المقام المحمدی (ع) کما سبق مراراً و هذا آخر ما اردنا ایراده فی هذا المختصر من شرح القصیدة. چاپ: به سال 1310ق در قاهره در حاشیه شرح دیوان ابن فارض نابلسی، و به سال 1319ق در تهران به چاپ رسیدهو در هر دو آنرا نگارش ملا عبدالرزاق کاشی (- 736) دانسته‌اند [الذریعة 67/18؛ کشف الظنون 265/1؛ الاوقاف العامة موصل 162/2]