اسرار الشهود فی معرفة الحق المعبود

● اسرار الشهود فی معرفة الحق المعبود / عرفان و تصوف، شعر / فارسی asrār-oš šohūd fī maʻrefat-el haqq-el maʻbūd لاهیجی، محمد بن یحیی، 840 - 912 قمری lāhījī, mohammad ebn-e yahyā (1437 - 1507) تاریخ تألیف: 877ق مثنوی عرفانی است در سیر و سلوک و داستان‌های پندآموز، در حدود سه هزار بیت. در آغاز آن از مراد خود سید محمد نوربخش (د: 869ق/ 1464م) ستایش کرده است: «آن محمد نام عیسی مرتبت / بود چون خورشید دانش «نوربخش»». مؤلف خود نامی به آن نداده است، هدایت در «مجمع الفصحاء» آن را به نام «اسرار الشهود» نامیده و نسخه‌ای دیگر از آن به نام «مصباح الهدایة» دیده شده است. آغاز می‌شود با حمد، مناجات، نعت نبی، منقبت محمد نوربخش، نصیحت در تحریص بر متابعت مرشد زمانه، احوال جماعتی که خود را مرشد و رهبر می‌نامند، رهزنان راه حق، شوق و عشق و احوال عاشقان، و در میانه مطالب عرفانی حکایت‌هایی آورده است چون جوانی که کفش فراموش کرده بود، حکایت زاهدی به وقت بایزید، حکایت به خواب دیدن بایزید ذات حق را. آغاز: آغاز 1: هست بسم الله الرحمن الرحیم ×× مصحف آیات اسرار قدیم / نام حق سر دفتر هر دفتر است ×× هر چه بی نام خدای است ابتر است آغاز 2: ای منزه ذات از فهم عقول ×× در صفات و در عقل بوالفضول / عقل کل از جام عشقت باده نوش ×× نفس کل مستانه از شوقت بجوش انجام: چون بزم وصل او کردم مقام ×× واگذارم گفت و گو را والسلام چاپ: به تصحیح علی آل داود، تهران، موسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی، 1368ش [الذریعة 76/9و114/19؛ نسخه‌های منزوی 2628/2؛ مکتبة امیرالمؤمنین 36/1 و 38/1؛ فهرستواره منزوی 143/10]