قصه منظوم سنجان

● قصه منظوم سنجان / شعر / فارسی qesse-ye manzūm sanjān هیربد بن داراب بن هیربد هرمزیار بن قیام الدین کیقباد hīrbod ebn-e dārāb ebn-e hīrbod hormoz-yār ebn-e qīyām-od-dīn keyqobād مثنوی کوتاهی که آن را در 969 یزدجردی به رشته نظم کشیده است. مؤلف که به دستور سنجانه روحانی زرتشتی این قصه را به نظم کشیده، خود را در پایان آن چنین معرفی نموده: «من آن مسکین که بهمن هست نامم ×× به نو ساری بود رخت و مقامم / دگر می‌دان که بابم کیقباد است ×× دلش در یاد ایران شاد شاد است / پدر بودش که هرمزیار دستور ×× مقامش در گرو ثمان باد پر نور». سپس علت لقب یافتن روحانی زرتشتی به نام سنجانه را چنین توضیح می‌دهد: «لقب سنجانه را دانی تو ای یار؟ ×× به هر دانش شده سنجیده کردار / از آن دانش لقب سنجانه بودست ×× که او در کار دین خوبی نمودست».