فوز النجاة

● فوز النجاة = مجالس المؤمنين / کلام و اعتقادات / فارسی fowz-ol najāt = majāles-ol mo’menīn امیر معزالدین محمد، ق 11 قمری amīr mo‘ezz-od-dīn mohammad (- 17c) اهداء به: ابوالمظفر عبد الله قطبشاه تاریخ تألیف: 1058ق؛ محل تألیف: حیدرآباد در اثبات امامت و حقانیت امیر المؤمنین و ائمه طاهرین علیهم السلام، با ادله عقلیه و نقلیه و به استناد به روایاتی که نزد شیعه و اهل سنت مورد قبول می‌باشند، تألیف شده و مشتمل است بر «مقدمه» و یک «باب» دارای دوازده فصل و «خاتمه»ای: مقدمه: در مقصود از لفظ امام و بیان احتیاج به او؛ باب: در اولویت امیر المؤمنین به امامت: فصل 1) در آنکه امام لطف است بر حق واجب، 2) در آنکه امام باید از همه رعیت افضل باشد، 3) طریق یقین امام، 4) ادله امامت از حالات و کمالات حضرت امیر، 5) مطاعنی که منافی عصمت است، 6) مطاعن اولین خلیفه، 7) مطاعن دومین خلیفه، 8) مطاعن سومین خلیفه، 9) آیات و احادیث درباره صحابه، 10) احکام و معجزات حضرت امیر، 11) عدد اوصیاء پس از پیامبر اکرم (ص)، 12) نکت متفرقه. آغاز: که حامدان ملأ اعلی و ذاکران کره غبرا از ادای آن عاجز آیند محمودی را سزاست ... و ان من شیء الا یسبح بحمده انجام: بود پنجاه و هشت بعد هزار ×× که بپایان رسید این گفتار