فراست نامه

● فراست نامه = قیافه شناسی / قیافه‌شناسی، شعر / فارسی farāsat nāme به دستور: ابواسحاق بن شهریار تاریخ تألیف: 883ق کتاب منظوم کوتاهی است در قیافه‌شناسی از مؤلفی ناشناخته که خود را در دیباچه و انجام معرفی ننموده، ولی در دیباچه می‌گوید: به امر ابواسحاق بن شهریار در سال 883 هجری این کتاب را به نظم کشیده است: «بودم اندر بقعه سلطان دین ×× مرشد حق قطب اقطاب یقین / شیخ ابو اسحاق ابن شهریار×× آنکه دارد طنطنه در هر دیار/ گفت بردار ای برادر خامه ×× در بیان آور فراست نامه / بی تکلف نظم کردم در دو شب ×× با تو گویم صورتی اما عجب». ناظم، اشعار خود را در چهارده عنوان ترتیب داده است: 1. القول فی العشر؛ 2. القول فی الجبهة و الرأس؛ 3. القول فی الأذن؛ 4. القول فی الحاجب؛ 5. القول فی العین؛ 6. القول فی الأنف؛ 7. القول فی الفهم؛ 8 القول فی الوجه؛ 9. القول فی الصوت؛ 10. القول فی العنق؛ 11. القول فی البطن و الصدلا؛ 12. القول فی الکتف و الظهر و الید؛ 13. القول فی الکف؛ 14. القول فی الرجل و القدم. آغاز: حمد بی حد آن حکیمی کافرید ×× جمله عالم را و آدم برگزید / بعد حمد حضرت پروردگار ×× با درود مصطفی و چار یار انجام: باشدش در کارها فتح و ظفر ×× چون نیکرد هیچ کاری مختصر / و آنکه دارد غیر ازینها لا کلام ×× حکم آن برعکس باشد و السلام