فاتح فاتحه

● فاتح فاتحه / تجوید / فارسی fāteh-e fātehe صافی، محمد بن عبدالجمیل، ق 10 قمری sāfī, mohammad ebn-e ‘abd-oj-jamīl (- 16c) رساله مختصر و موجزی است مبنی بر لزوم احتیاط در مواضع پنجاه و دوگانه سوره فاتحه که مؤلف ضمن بیست و هفت بخش بیان کرده، سپس به توضیح مخارج و صفات حروف پرداخته و در نهایت انواع وقوف را تبیین نموده است. از زمان زندگی مؤلف اطلاعی در دست نیست جز آن که در کتاب از در الفرید محمد طاهر حافظ اصفهانی (نیمه دوم قرن 9) و شیخ الملة و الدین محمد جزری رحمه الله (833ق) و ابو محمد جعفر بن محمد همدانی نقل قول شده است. (حکیم) آغاز: الحمد لله الذی انزل على عبده الكتاب و فتح ابواب معرفته على المحمود فى الشيب و الشاب صلواة الله و سلامه عليه و آله الى يوم الحساب. اما بعد بدان اعزك تعالى و ايانا في الدارين که علما و امناء صناعت قرائت در تجوید حروف کلمات قرانی مبالغه بلیغ دارند خصوصاًدر سوره کریمه فاتحه فایحه به تخصیص در نماز تا آن که گفته اند در تلاوت این سوره مبارکه در پنجاه و دو موضع احتیاط تمام باید کرد تا قرائتش درست و بی عیب باشد بنا بر این، این فقیر ... جلال الدین محمد بن عبدالجلیل بن محمود بن محمد الصافى ... آن موضع را درین رساله که نام گذاشته شد به فاتح فاتحه در بیست و هفت محل ادا می‌کند بر وجهی که بیان پنجاه [و] دو گونه معهوده به تمام مبین گردد ان شاء الله تعالى. اول آن که ب بسم الله را تنگ گوید یعنی ب[پ] نگوید تا حرفی به حرفی منقلب نشود انجام: به ائمه قراءة رسیده و از ایشان به سایر امت الى يومنا هذا. اللهم ارزقنا تلاوة كتابك كما تحب و ترضى و بالله الصمد و التوفيق و اليه المرجع بالتحقيق. امید که چون این رساله منظور انظار اولى الابصار گردد ذیل عفو بر اقباحش پوشند و به قلم کرم در اصلاحش کوشند و مؤلف را به دعای خیر یاد فرمایند.