الغناء

● الغناء / فقه / عربی al-ġinā' سنقری، حسین بن علی، ق 14 قمری sonqorī, hoseyn ebn-e ‘alī (- 20c) بحث استدلالی است درباره حرمت غنا و ریشه‌یابی این کلمه در لغت و آثار شرعی و گفته‌های فقها و تعیین موضوع آن، چون مؤلف بر این عقیده است که در هر بحث فقهی اول باید موضوع کاملاً شناخته شده باشد پس از آن درباره احکام گفتگو شود. مؤلف که از شاگردان شیخ هادی تهرانی است و او نیز رساله‌ای در غنا دارد، که رساله حاضر از آن استفاده کرده است. مؤلف معتقد است که غنا حرمت ذاتی ندارد و در خواندن قرآن و مراثی مستحب است و در عروسی‌ها مباح؛ آنچه موجب حرمت می‌شود عوارض خارجی همچون اختلاط زن و مرد نامحرم و فسق و فجور در مجالس است. او در ادامه رساله از حکم مرثیه‌سرایی بر مردگان و اجرت گرفتن برای آن و همچنین اجرت گرفتن برای اذان گفتن و نماز خواندن و حکم گوش داده به غنا و بازی با آلات لهو بحث کرده است. آغاز: الحمدلله رب العالمين ... اما بعد فيقول العبد العاصی میرزا حسین بن على السنقری ... مسألة الغناء مما اشتهر بين الفقهاء رضوان الله عليهم بالاشكال تارة من حيث الحكم و اخرى من حيث الموضوع و لما كان الامر فيه مما يدور مداره وجودا و عدما فللفقيه تمييزه و تشخيصه عن غيره من الموضوعات على ما يقتضيه من الشرح اسما و ماهية كما يقتضيه التقدم ... انجام: كما هو مصرح فی جملة من الآيات و طائفة من الأخبار و ما ذكرناه صريح فی جميع ما بيناه. چاپ: در مجموعه میراث فقهی غنا و موسیقی جلد دوم، قم، مرکز تحقیق مدرسه ولی عصر، نشر مرصاد، 1376ش، با تصحیح علی صدرائی خوئی؛ با تحقیق منصوره اعتمادی در الرسائل الفقهية فی الغناء (تهران، دانشگاه تهران و انجمن آثار و مفاخر فرهنگی: 1388)