غاية المرام و حجة الخصام فی تعيين الامام من طريق الخاص و العام

● غاية المرام و حجة الخصام فی تعيين الامام من طريق الخاص و العام / کلام و اعتقادات / عربی ġāyat-ul marām wa ḥujjat-ul xiṣām fī ta‘yīn-il imām min ṭarīq-il xāṣ wa-l ‘ām بحرانی، هاشم بن سلیمان، - 1107 ؟ قمری baḥrānī, hāšem ebn-e soleymān (- 1696) اهداء به: شاه سلطان حسین صفوی تاریخ تألیف: 1103ق کتابی در اثبات امامت و خلافت حضرت علی بن ابیطالب و یازده فرزند او علیهم السلام موافق اخبار اهل سنت و شیعه امامیه با ذکر روات آنها و مشتمل بر دو «مقصد» است: مقصد 1. در تعیین امام و نص بر او و آنچه متعلق بدان است در 67 باب که روز هشتم ذیحجه 1100 به پایان رسیده؛ مقصد 2. اوصاف امام و تصریح به آن و ذکر فضایل اهل بیت و پیروان و دوستان ایشان در 382 باب. پس از اتمام کتاب دو رساله جاحظ را که صاحب کشف الغمه در کتاب خود آورده و دلیل بر امامت و خلافت بلافصل حضرت علی بن ابی طالب (ع) و تفضیل بنی هاشم بر سایرین است نقل مؤلف نیز در این کتاب چنان که رویه ایشان است فقط به نقل اخبار قناعت کرده و کوچکترین اظهار نظری ننموده‌اند. فهرست مفصل ابواب کتاب را ظاهراً خود مؤلف مرتب کرده و قبل از شروع به کتاب نوشته‌اند. (ابن یوسف) آغاز: بسمله الحمد لله الذی احصی کل شیء فی امام مبین و قرنه بالقرآن ... اما بعد فیقول ... هاشم بن سلیمان ... فانی ذاکر فی هذا الکتاب چاپ: مشار عربی، ص647؛ دارالخلافه طهران، سنگی، 1272ق، رحلی، 21+719ص شرح و حواشی: 1- کفایة الخصام فی فضائل الامام؛ دزفولی، محمد تقی بن علی (1295-1223) 2- غایة المرام (مختصر)؛ آقا نجفی، محمد تقی بن محمد باقر (1331-1262)