عینیه

● عینیه = رساله عین / عرفان و تصوف / فارسی ‘aynīye = r.-ye ‘ayn نعمة الله ولی، نعمة الله بن عبدالله، 730؟ - 834 قمری ne‘mat-ol-lāh-e valī, ne‘mat-ol-lāh ebn-e ‘abd-ol-lāh (1330 - 1431) در بیان وجود و مراتب آن و بیان برخی از اصطلاحات عرفا با عناوین «عین، عین». دست کم سه گفتار از او در دست هست با سربندهای «عین» که در مأخذ به نام «عینیه» و «رساله عین» از آنها نام برده شده، به نثر آمیخته به نظم، جداسازی آنها بر پایه مأخذ به جایی نمی‌رسد. (احمد منزوی) آغاز: 1: الحمد لولی الحمد و الصلاة و السلام علی صاحب لواء الحمد ... نامه عارفانه بنویسم ×× اولا سالکانه بنویسم 2: الحمدلله الذی خلق آدم علی صورته و نور عیون العارفین بنوره ... سخن عارفان روان بشنو 3: الحمد لولی الحمد و الصلاة علی صاحب لواء الحمد قیل الالف یشار به الذات ... نقطه اول که قلم نقش بست ×× بر در محجوبه احمد نشست [دنا 714/7-715 (18 نسخه)؛ فهرستواره 679/7]