عشقنامه

عطائی، عزالدین ‘atā’ī, ‘ezz-od-dīn این مثنوی همان عشاق‌نامه یا ده فصل است که با اسناد به فخرالدین عراقی چند بار به چاپ رسیده و نسخه‌ای که این مثنوی بر اساس آن به چاپ رسیده، بیش از یکصد سال پس از نسخه ما و در سال 826ق کتابت شده است. مشخص نیست در چه زمانی و بر دست چه کسی این مثنوی با نام «عشاق نامه» به فخرالدین عراقی نسبت یافته است. مسلم آن است که ابیاتی از این مثنوی که تخلص عطایی داشته است یا حذف و یا تخلص آن به عراقی تبدیل شده است. مضمون دو بیت زیر خود دلیل قاطع است که تخلص باید عطایی باشد. در نسخه‌های دیگر، بیت دوم حذف شده اما بیت پیشین آن که وجه مناسبت تخلص عطایی به صراحت در آن یاد شده از تحریف مصون مانده و شاید مورد توجه منتحل قرار نگرفته است. شاعر پس از مدح صاحب دیوان ــ پیش از فصل اول ــ می‌گوید: «چون در گنج دست وا کردند ×× به من این شیوه را عطا کردند / با عطاام چو آشنایی شد ×× زان عطا کنیتم عطایی شد».