طهارة الخمر

● طهارة الخمر / فقه / عربی ṭahārat-ul xamr استرآبادی، محمد امین بن محمد شریف، -1033 قمری estarābādī, mohammad amīn ebn-e mohammad šarīf (-1624) مؤلف این رساله چون از برخی از دانشمندان شنیده بود که شاه زمان روی اعتیادی که از کودکی بدان دچار گشته، می میخورد و به بهانه این که پوشاک او می آلوده و ناپاک است نماز نمی‌خواند، این رساله را نوشته و ثابت نمود که می، پاک است بر خلاف رأی سنیان که آن را نجس می‌دانند تا او نماز خود را بخواند. در آن دارد که امامان شیعی پس از این که دیده‌اند آنها در نجاست آن اجماع دارند به پاکی آن فتوی داده‌اند و خبرهایی که برخلاف آن آمده از زمانی است که هنوز اجماع آنها تحقق نیافته بود. مؤلف می‌گوید که من پس از این به تواتر شنیدم که گروهی از من خرده گرفته و می‌گویند که برای خوش آیند شاه این رساله را نوشته است با این که من گناه ندارم و امامان چنین فرموده‌اند و آن را پاک دانسته‌اند. به گفته او خبرهایی که بر خلاف آمده از روی تقیه است و نباید آنها را پذیرفت. او شیخ طوسی و دانشمندان پس از او را در این مورد مرتکب غفلت می‌داند و به گفته شهید ثانی آنها را مقلد شیخ می‌پندارد. در آن دارد: «جمعت طرفا من تلک الاخبار من اصول قدمائنا فی الفوائد المدينه و الفوائد المكية» پس باید از ملا محمد امین استرآبادی باشد. از آنچه گفته شد پیدا گردید که فیض کاشانی هم چرا در وافی میل به چنین فتوایی کرد همچنان که همین فیض نماز جمعه را واجب دانست و شاید این هم برای خوش آیند دربار بوده است. کنتوری از رساله استرآبادی با نام «رسالة فی نجاسة الخمر و طهارتها» و از «رسالة فی نجاسة الخمر» از قاضی نورالله شوشتری یاد کرده است. در روضات (ص 38) از «رسالة فی طهارة الخمر و نجاستها» از همین استرآبادی به نقل از امل الامل یاد شده است. همین استرآبادی نامه‌ای به عاملی در این باره نوشته و او پاسخ داده و او را رد کرده است. (دانش پژوه) آغاز: بسمله. و علیه توکلی. بعد الحمد و الصلاة اعلم وفقک الله تعالى لتحصيل القطع و اليقين في كل ما يحتاج الله