صلاة الجمعة

● صلاة الجمعة / فقه / عربی ṣalāt-ul jum‘a خاتون آبادی، اسماعیل بن محمد باقر، 1031-1116 قمری xātūn ābādī, esmā‘īl ebn-e mohammad bāqer (1622-1705) این رساله در وجوب تخییری نماز جمعه در زمان غیبت است به شرط حضور وجود فقیه جامع الشرایط. او با چهار دلیل کتاب و سنت و اجماع عامه و خاصه گفته خود را مستدل ساخته و از عبارات شیخ مفید در مقنعه و شیخ طوسی در نهایة و علامه حلی در تحریر و مختلف و تذکره و محقق حلی در معتبر و شهید اول در ذکری و دروس و غایة المراد و محقق کرکی در جامع المقاصد سود جسته و بعد از نقل کلمات این بزرگان هشت فایده از آن برداشت کرده است. آغاز: المقصد الثالث فى الفوائد المتعلقة بالصلوة و فيه فصول الفصل الاول فی ان صلوة الجمعه ليست بواجبة عيناً فی زمان الغيبه اعلم ان الادلة الشرعية هى الكتاب و السنة و الاجماع القطعى الذى هى اجماع الكل و الاجماع الواقع من عصابة الفرقة الناجية الاثنى عشرية المشهورة بالامامية ... انجام: و کانه و صل الى هذا النحرير شيء امكنه القول بما يناسب هذا الزمان او رخصة فی ما ذهب اليه و الله اعلم بالصواب. چاپ: میراث بهارستان، دفتر دوم، صص921- 960، تصحیح علی اسدی، تهران، 1388ش، کتابخانه مجلس شورای اسلامی [دنا 170/7؛ معجم المؤلفین ج: 1؛ اعیان الشیعه 44؛ الذریعه 110: 4]