صلاة الجمعة

● صلاة الجمعة = نماز جمعه / فقه / فارسی salāt-ol jom‘e = namāz-e jom‘e قزوینی، خلیل بن غازی، 1001 - 1089 قمری qazvīnī, xalīl ebn-e qāzī (1593 - 1678) اهداء به: شاه عباس دوم این رساله قسمتی از کتاب «الصافی فی شرح الکافی» مؤلف است که در دوازده جلد ترتیب داده، به سال 1064 در محله دیلمیه قزوین شروع کرده و سال 1084ق از آن فراغت یافته است. این بخش به گونه‌ای تنظیم شده است که بتوان آن را رساله‌ای جداگانه نیز به شمار آورد. مؤلف متن روایت‌ها را به عنوان «اصل و شرح» به ترتیب به عربی و فارسی آورده و به خصوصیات لغوی الفاظ توجه داشته است و با استدلال به آیات و روایات اقامه نماز جمعه را در عصر غیبت امام معصوم (ع) حرام و ادله مخالفان خویش را ضعیف و ناکافی دانسته است. این رساله در یک «مقدمه» و «مقصد» و «تذنیب» تنظیم گردیده است. بر این رساله محمد طاهر قمی که قائل به وجوب عینی نماز جمعه بوده ردی نوشته است، قزوینی آن رد را جواب داده و او نیز بر این جواب ردی دیگر نوشته است. آغاز: بسمله. الحمدلله خیر الناصرین ... و بعد چون حکم جهان مطاع خورشید شعاع ناهید ارتفاع برگزیده دودمان ولایت نشان انجام: صحت نماز عید موقوف خطبتین نیست و ظاهر این حدیث این است که مستلزم نیز نباشد مانند جمعه چهار رکعتی بخلاف جمعه دو رکعتی در حضر و الله اعلم بالصواب [الذریعة 27/14؛ دنا 168/7 (7 نسخه)؛ فهرستواره منزوی 407/9] شرح و حواشی: 1- برق لامع فی دفع المانع؛ دهخوارقانی، محمد یوسف بن محمد بیگ (-1073) 2- جاء الحق = رجاء الحق؛ قمی، محمد طاهر بن محمد حسین (-1098)