صد خطابه

● صد خطابه = مکاتیب = سه مکتوب جلال الدوله به کمال الدوله / نامه‌نگاری، حکومت و سیاست / فارسی sad xetābe = makātīb = se maktūb-e jalāl-od-dowle be kamāl-od-dowle میرزا آقاخان کرمانی، عبدالحسین، 1270-1314؟قمری mīrzā āqā xān-e kermānī, ‘abd-ol-hoseyn (1854 - 1897) خطابه‌های مؤلف با اسم مستعار «کمال الدوله دهلوی» به شخص خیالی و ساختگی، به نام «نواب الدوله شاهزاده ایران» است. مؤلف فقط چهل و دو خطابه از صد خطابه را که قرار بود بنویسد، انشا نموده است. او در عصر قاجاریه تحت تأثیر افکار روشنفکری و غرب‌گرایانه قرار گرفته و به فرهنگ دینی و ملی خود به دیده تحقیر می‌نگرد و به همین خاطر در خطابه‌های فوق، مظاهر فرهنگ دینی را سخت مورد انتقاد قرار می‌دهد. (عبدالحسین حائری) آغاز: 1: بنام ایزد یکتا. بسمله. دهلوی که پدرش در زمان شاه تیمور از ایران به مرز و بوم هندوستان هجرت کرده به دوست محترم خود نواب جلال الدوله شاه زاده ایران نوشته است و شرح خرابی ایران را نگاشته. خطابه اولی. دوست عزیز من جلال الدوله عاقبت سخن. 2: زاهد از کوچه رندان بسلامت بگذر ×× تاخرابت نکند صحبت بدنامی چند. صورت سه طغرا مکتوبیست که شاهزاده هندوستان کمال الدوله بشاهزاده ایران جلال الدوله نوشته و جواب جلال الدوله که بکمال الدوله مرقوم داشته است. چاپ: چاپ شده است [دنا 110/7 (27 نسخه)؛ الذریعه 27/15؛ کتاب اندیشه‌های میرزا آقا خان از دکتر آدمیت 43-45 و مجله آینده 321/3 به بعد؛ رجال بامداد 253/2-257؛ مجله محیط ش9 دوره جدید ص 18 و ش 10 ص 10 و ش 11 ص 20 و ش 12 ص7 و ش 13 ص18؛ نسخه‌های منزوی 1744؛ مکتبة امیرالمؤمنین 475/2؛ فهرستواره منزوی 516/6]