صحبة الابرار

● صحبة الابرار / اخلاق / فارسی sohbat-ol abrār یزدی، حسین بن علی حسین، ق13قمری yazdī, hoseyn ebn-e ‘alī hoseyn (- 19c) مؤلف پس از این که کتابهایی را در آداب و اخلاق نوشت، این کتاب را در مواعظ و اخلاق تنظیم کرده و از دعاهای وارده برای روزهای ماه مبارک رمضان استفاده کرده و اشعاری از سروده‌های خودش در خلال مطالب آورده و در ابتدا هر مجلس خطبه‌ای عربی انشاء نموده و به آیه‌ای شروع می‌شود. در بیست و نه «مجلس» و یک «خاتمه»: 1. بیان روزه و آداب آن؛ 2. فضیلت قرآن و ثواب تلاوت آن؛ 3. فضیلت عقل و مذمت حمق و جهل؛ 4. محبت حق و شکر نعمت‌های وی؛ 5. ذکر توبه و شرایط آن؛ 6. ظلم نکردن به زیر دست خود؛ 7. نماز و روزه و زکات و خمس؛ 8 ترحم بر یتیم و ثواب اطعام طعام؛ 9. براهین اصول دین؛ 10. توکل و بعضی آداب تجارت؛ 11. فضیلت احسان؛ 12. فضیلت عدل و قناعت؛ 13. تطهیر از نجاست و صبر بر بلا؛ 14. بیان گناهان کبیره؛ 15. معنی شرح صدر؛ 16. همنشین خوب و بد؛ 17. بیان صالح اعمال؛ 18. فضیلت وقت سحر؛ 19. ذکر بهشت و جهنم؛ 20. مذمت شیطان؛ 21. مذمت کسانی که شب قدر آمرزیده نمی‌شوند؛ 22. گناهان اعضای هفت گانه؛ 23. موعظه نفس اماره؛ 24. بیان بعضی مستحبات و مکروهات؛ 25. خوبان و بدان مردمان؛ 26. بعضی از صفات بندگان شایسته؛ 27. فضیلت دعا و کیفیت توسل؛ 28. اغتنام بقیه عمر؛ 29. شرایط قبولی روزه؛ خاتمه: در ذکر عید اضحی و فطر. آغاز: حمد بی حد و سپاس بی عد تحفه بارگاه کریمی است که بهشت فردوس را از برای اهل معرفت ... اما بعد، اقل غلامان حسین ابن عبدالعلی حشرهما الله مع النبی و الولی بموقف عرض برادران ایمانی و اخلاء روحانی میرساند انجام: و اگر ما کتاب صحبة الابرار خود را بکلمه طیبه و الحمد لله علی ما اولانا ختم کنیم بسی بجا و بسیار بموقع و روا خواهد بود [دنا 52/7 (5 نسخه)؛ فهرستواره منزوی 514/6]