شرح مثنوی اسماء الله

● شرح مثنوی اسماء الله / معما / فارسی š.-e masnavī-ye asmā'-ol-lāh نامی، خواجگی بلخی، قرن 10 قمری nāmī, xājegī-ye balxī (16c) وابسته به: نود و نه نام خدای = معمای اسماء الحسنی؛ حسینی نیشابوری، حسین بن محمد (-904ق) شرحی است بر مثنوی اسماء الله میر حسین بن محمد نیشابوری که در آن نود و نه نام خداوند را به صورت معما طرح نموده است. شارح این شرح را بعد از درگذشت معمایی نیشابوری نگاشته و به یکی از پادشاهان عصر خود عرضه داشته و نام او را به صورت معما چنین آورده «نام شه در لطف در ازهر است ×× نام شه از هر چه گویم بهتر است/ در درون درج پنهان کرده ام ×× نام شه آویزه جان کرده ام». وی در مقدمه به ناظم معمای نود و نه نام خدا بدین عبارت اشاره نموده: «بنابراین کلمه چند در شکافتن معمایاتی که هر یک آنها مخزن گوهریست از گوهرهای اسمای الهی جلت عظمة ذاته و عظمت کبریاء صفاته و از نتایج طبع گهربار و فواید ذهن غرایب آثار افصح فصحا عجم و املح شعرای ما تقدم ... امیر شرف الدین حسین نیشابوری است روح الله تعالی روحه ...». [الذریعة 534/9؛ کشف الظنون 1742/2؛ طبقات اعلام الشیعة (احیاء الداثر) 74]