شرح قصیده ای در اعتقادات

● شرح قصیده ای در اعتقادات / کلام و اعتقادات / فارسی š.-e qasīde’ī dar e‘teqādāt لطف الله بن محمد معصوم، ق13 قمری lotf-ol-lāh ebn-e mohammad ma‘sūm (- 19c) قصیده‌ای است طولانی میمیه از مؤلف که در آن اعتقادات حقه شیعه را به نظم کشیده و در آغاز آن می‌گوید: «شبی به عالم فکرت به خاطری پر غم ×× شدم به بر پیر خرد همچو جسم و جان توأم». این شرح مفصلی و دارای مطالبی فلسفی و کلامی بسیاری است با استفاده از روایات و احادیث مروی از اهل بیت علیهم السلام که مؤلف در حدود هشتاد سالگی آن را نگاشته است. آغاز: الحمدلله الذی نور قلوبنا بنور الولاية و شرح صدورنا بضياء الهداية ... اما بعد چون این فقیر سراپا تقصیر تراب اقدام سالکین حق اليقين انجام: و مقام محمودش را بأنوار امامت ائمه اثنی عشر منور و روشن ساخته که سرگشتگان وادی محشر شاهراه شفاعت محمدی را نتوانند جست