شرح حدیث «کنت کنزا مخفیا»

● شرح حدیث «کنت کنزا مخفیا» = سیر و سلوک (رساله در) / عرفان و تصوف / فارسی š.-e hadīs-e «kont-o kanz-an maxfiyy-an» = seyr va solūk (r. dar) نجم الدین کبری، احمد بن عمر، 540 - 618؟ قمری najm-od-dīn-e kobrā, ahmad ebn-e ‘omar (1146 - 1222) بیانی است عرفانی با اشاره به آیات قرآنی و احادیث و درج اشعار فارسی با عنوان «ای جان من» و «هیهات هیهات» [این عنوان‌ها در همه نسخه‌ها نیامده]. این رساله به ملا جعفر کبودرآهنگی نیز نسبت داده شده است. شباهت‌هایی آغاز و انجام و سیاق نوشته بین این رساله و رساله «فوائد العاشقین = خیالات العشاق» منسوب به محمد بن محمود ناگوری (-643ق) وجود دارد که هم ظن وجود نسبت بین این دو رساله را تقویت می‌کند و هم بعید نیست که بعضی از نسخه‌هایی که در فهرست‌ها نام و مؤلفشان تشخیص داده نشده است، در فنخا بین این دو عنوان جابه‌جا شده باشند. آغاز: الله لا اله الا هو درود بیحد بر آن ظهور که مشهود است و مقصود صفات است. ندارم روا با تو از خویشتن ×× که گویم تویی در جهان یا که من. چون آن گل نازک در گلشن بی نشانی بر بستر ناز در خواب مستی چنان بی خود بود که از هستی خود خبر نداشت ناگاه مشاطه قضا از خلوتخانه کنت کنزا مخفیا سر بر کرد و زمزمه فاحببت به گوشش فرو خواند و با سماع آن در جوشش آورد و به کشش «ان اعرف» بیدارش کرد انجام: و اما در تفرقه چندین متفرق مباش نفس و شیطان و خلق و دنیا و کفر و اسلام و خیر و شر و بهشت و دوزخ همه را در دایره محبت جمع کن و در هاون اخلاص بسای و به دست توکل غلوله بند و در دریای معرفت پرتاب کن و از خود فارغ آی. و لایشرک بعبادة ربه احدا. چاپ: به تصحیح محمد تقی دانش پژوه، مجله جاویدان خرد، سال 3 (1356) ش 1: 27-31 [فهرستواره منزوی 541/7]