شتر و حجره

● شتر و حجره / شعر / فارسی šotor va hojre کاتبی ترشیزی، محمد بن عبدالله، - 838 ؟ قمری kātebī toršīzī, mohammad ebn-e 'abd-ol-lāh (- 1435) قصیده نونیه‌ای است زیبا، در 57 بیت، در تمثیل شتر و حجره، در وصف شتری که به وی هدیه شده و می‌خواهد آن را پس بفرستد. سروده فردی به تخلص «کاتبی» [کاشفی] است: «زپیش حجره شتر خواست تا برد گفتند ×× به پیش حجره شتردار را حسین و حسن / که ناگشاده نقاب این شتر زحجره مران ×× بصالح و شتر او بحجره ذوالمن / چو کاتبی شتر و حجره کرده ام وقفت ×× سجل حجت این حجره و شتر خط من». در بیشترین مصرع‌ها، کلمه شتر و حجره تکرار شده است. در نسخه مرعشی با خط قرمز مؤلف را کاتبی نوشته‌اند و در نسخه گلپایگانی آن را از کاشفی دانسته که تفاوت به چگونگی خوانده شدن متن باز می‌گردد. آغاز: مرا غمیست شتر بارها به حجره تن ×× شتر دنی نکنم غم کجا حجره من / گریزم از شتران سپهر حجره خاک ×× که حجره راست شترهای مست پیرامن [دنا 350/6؛ الذریعة 896/9؛ فرهنگ سخنوران 478]