شاه نامه مظفری

● شاه نامه مظفری / شعر / فارسی šāh-nāme-ye mozaffarī ابدالی قندهاری، احمد بن اسماعیل abdālī qandehārī, aḥmad ebn-e esmā'īl به دستور: مظفرالدین شاه پانصد و نود بیت در بحر متقارب در بیان سلطنت و کشته شدن ناصرالدین شاه و بر تخت نشستن مظفرالدین شاه است. این مجموعه اشعار و سرودها تشبیه به شاهنامه فردوسی در عهد سلطان محمود غزنوی شده است. در آغاز تاریخ سلطنت و توصیف و مدح ناصرالدین شاه و بدگویی از مخالفان وی و تفصیل جریان قتل وی در حرم شاه عبدالعظیم ذکر شده و سپس ورود مظفرالدین شاه و جلوس وی به شاهی و امر وی برای نوشتن «شهنامه» با توصیفات مبالغه آمیز بیان شده است: «بیاراستم شاه را چامه‌ای ×× به نام شهنشاه «شهنامه‌ای»». پدر ناظم از ندیمان و نزدیکان شاه و عمویش «محمود راد» نیز از شاعران و سخنوران دربار بوده است. آغاز: بنام خداوند جان وروان ×× خداوند بخشنده مهربان / ستایش سزادار آن کردگار ×× که بر هر دوگیتی است پروردگار انجام: بنام مظفر شه آمد تمام ×× که از مشک او فر پذیرد ختام / جهان تا بود روشن از مهر وماه ×× بود روشن این نامه از نام شاه