سوانح

● سوانح / عرفان و تصوف / عربی و فارسی savāneh ناظر کازرونی، عبدالحسین، ق 12 قمری nāzer-e kāzerūnī, ‘abd-ol-hoseyn (- 18c) بندها و یادداشت‌های عرفانی است از میرزا عبدالحسین ناظر کازرونی شیرازی نوربخشی شاگرد مولانا عبدالرحیم بن یوسف دماوندی و استاد شیخ محمد اسمعیل بن عبدالغنی شیرازی (ریاض العارفین ص 262) به عربی و فارسی و تاریخ 1183 و 1177 در کازرون و بوشهر دارد و نام ناظر هم در پایان شعری در 117پ هست. عنوان‌های «سانحة» و «سانحة کازرونیه» و «سانحة بحرانیة» و «سانحة قطیفیة» و «سانحة بوشهریة» و «سانحة بحریة» و «سانحة جزریة» دارد. در آن یاد شده از شیخ محمد اشنوی صاحب رساله «غایة الامکان فی درایة الزمان و المکان» و شیخ نجم الدین دایه صاحب مرصاد العباد و مولی عبدالحسن بن محمد یوسف نوربخشی کازرونی و احمد بن حسن دمستانی و نظامی گنجه‌ای و مجلسی و گفته او که به گفته‌های حافظ رجب برسی منگرید و ابن ابی جمهور و کتاب مجلی او. شعرهای خود مؤلف هم در چند جا دیده می‌شود (از آنها است 54پ-55پ). نوشته عارفی از جن به عارفی از انس با دعایی که برایش نوشته است از روی خط سید سلیمان در آن هست (75ر-64ر) و باید از همین سوانح باشد. ناظر آن را از روی نوشته‌های خود مورخ 1177 در بوشهر و 1176 نوشته و به خواهش یکی از مرشدان ساخته است. [دنا 249/6؛ فهرستواره منزوی 505/7]