سماعیه

● سماعیه / عرفان و تصوف / فارسی samā‘īye خواجگی کاسانی، احمد بن جلال الدین، – 949 قمری xājegī kāsānī, ahmad ebn-e jalāl-od-dīn (- 1543) به نثر آمیخته به نظم در اسرار و منافع سماع، در آن به سختی به مخالفان تاخته، و از احادیث صوفیان و سخنان بزرگان بهره برده است و بیشتر به مسایل علمی و روانی و پرورشی تکیه کرده است. در این رساله اشعاری از مؤلف و دیگران است. در پایان چند غزلی است از قاسمی عارف. آغاز: بسم الله الحمدلله الذی خلق الانسان ... اما بعد سبب تألیف این نسخه آن بود که ... علمائنا كذبالة النبراس هی للحریق وضوءها للناس یعنی علماء این زمان که ایشان را نصیبی از نشئه این طایفه نبوده و بوی ذوق این طایفه بمشام جان ایشان نرسیده ... از این جهت منکر طریقه و حالات و اذواق ایشان بوده اند. انجام: ز شرب تو مستقیم هم چو آتش تیز ×× ز هی حرارت باده زهی حلاوت جان / ز سکر آب شدم بس شراب ناب شدم ×× شرابخانه شدم هر چه خوانیم می‌خوان / ز قاسمی نظر لطف خویش باز مگیر ×× که قاسمی ز تو دارد حیات جاویدان [دنا 197/6؛ فهرستواره منزوی 494/7]