سلطان نامه

● سلطان نامه / داستان / فارسی soltān-nāme موسوی سرابی، مصطفی قلی بن محمد حسن، ق13 قمری mūsavī sarābī ،mostafā qolī ben mohammad hasan (- 19c) تاریخ تألیف: 1261 تا 1269ق؛ محل تألیف: سراب ساخته به نام محمد شاه قاجار و شاه زاده محمد رحیم میرزا در زمان فرمانروایی قهرمان میرزا در تبریز. مؤلف به نگارش تاریخ قاجار به نام محمد رحیم میرزا هم می‌پرداخته است، به نثر و نظم بسیار شیرین و اصل آن داستانی است منظوم به نام قضیه عهد انوشیروان که از یونانی به عربی آمده (؟) و در زمان محمود غزنوی فارسی شده و او آن را به نام سلطان حسین میرزا به نثر در آورده، گویا طوطی نامه مانند است. در آن از فرخ روز یاد می‌شود که به کشمیر می‌رود و از ناصرالدین اتابیک. داستان مال‌داری است یونانی که به ایران آمده و در اصفهان مانده و دختری گرفته است. آغاز: بعد از حمد خدا و نعت پیمبران راهنما و درود خاتم الأنبیا و سید الأصفیا محمد المصطفی علیه من الصلوة ازکاها و من التحیات انماها مادام الأثنان زوجاً و النیران یدوران حضیضاً و اوجاً مکشوف رأی مورخان اوضاع روزگار و محدثان احوال لیل و نهار میدارد انجام: و درویش را بوثاق پادشاهانه رسانیدند: چو درویش شاهزاده را دید و گفت ×× منم چاره فرمای درد نهفت. کنیزک ایقان باجابت مسئلت خود که بدرگاه عزت کرده بود نمود و شکر الهی را بجا آورده که آنهمه زحمت او در راه حفظ عصمت خواجه خود بهدر نرفت و کوشش و اهتمام او در ینباب ضایع و عبث نگشت [دنا 183/6؛ نسخه‌ها منزوی 3721؛ فهرستواره منزوی 423/1]