اخلاق شاهی

● اخلاق شاهی = اخلاق شفائی / اخلاق / فارسی axlāq-e šāhī = axlāq-e šafā'ī شفائی، مظفر بن محمد، - 963 قمری šafā'ī, mozaffar ebn-e mohammad ( - 1556) اهدا به: شاه طهماسب صفوی (930-984ق) خلاصه‌ای است در اخلاق و آداب و فضایل صفات و رذایل عادات که دانستن آن بر همگان لازم می‌باشد، با شواهدی از درر آیات و غرر روایات و نوادر امثال و حکایات، مشتمل بر یک «مقدمه» و دو «مقاله» و یک «خاتمه»: مقدمه در فضیلت علم و حکمت؛ مقاله 1. اخلاق حسنه سنیه، در 21 «باب»؛ مقاله 2. اخلاق ذمیمه سیئه، در 17 «باب»؛ خاتمه در سخنان حکما و قدما. شفایی خود این کتاب را گزیده ساخت و اخلاق شفایی نامید و مقدمه و خاتمه و مقاله‌ها را همچون اصل آن آورد. آغاز: 1: حمد بیحد سزاوار پادشاهی است که از خزانه جود عمیم و خلق عظیم خود خلقت انسان را به خلعت لقد خلقنا الانسان فی احسن تقویم معزز فرموده. 2: بسمله. الحمدلله رب العالمین ... اما بعد می‌گوید الحقیر النـقیر کثیر التقـصیر مظفر الحسینی الطـبیب الکاشانی المتخلص بشفایی رساله مسمی باخلاق شاهی که مشتمل بر مقدمه و دو مقاله در بیان فضیلت علم و حسن اخلاق انجام: 1: سخاوت کند مرد را نامور ×× سخاوت بود بهتر از صد هنر 2: چکنم که مردم مرا دوست دارند گفت ستم مکن و دروغ مگو و کسی را مرنجان. الحمدلله الذی وفقنی لاتمامه [ریو ذیل ش 151- منزوی 1531؛ فهرستواره منزوی 299/6]