سبع سنابل

● سبع سنابل / عرفان و تصوف / فارسی sab‘-a sanābel چشتی بلگرامی، عبدالواحد ابراهیم، 916-1017 قمری čaštī belegrāmī, ‘abd-ol-vāhed ebrāhīm (1511 - 1609) تاریخ تألیف: 969ق رساله‌ای است عرفانی مشتمل بر هفت «سنبله»: 1. عقاید و مذاهب؛ 2. پیری و مریدی؛ 3. ترک، قناعت، توکل و تبتل؛ 4. درویشان و حسن اخلاق ایشان؛ 5. خوف و رجا؛ 6. حقایق وحدت و ظهور آثار معرفت و محبت؛ 7. متفرقات. آغاز: عنوان جمیع حمد خداوندی را که رنده گردانید اراضی قلوب ... اما بعد می گوید ... مفلس بی مایه عبدالواحد ابراهیم مزارعانی(فهرستواره) چاپ: هند، کانبور، مطبع نظامی، 1299ق، سنگی، وزیری، 235ص، با تقریظ و قطعه تاریخ‌هایی از مولوی عبدالعلی صاحب(مصحح مطبع نظامی)، محمد عبدالرحمن خان شاکر متخلص به شاکر، حافظ محمد ابوسعید خان صاحب بن خانصاب متخلص به سعید، به سعی و اهتمام محمد عبدالرحمن خان بن محمد روشن خان متخلص به شاکر، به نفقه و اعانت غلام مجتبی و محمد کرم خان، به درخواست مولوی احمد میان بن شاه محمد فضل الرحمن [نسخه‌های منزوی 1707؛ مشترک پاکستان 1542/3؛ دانشنامه ادب فارسی (هند، پاکستان، بنگلادش): 1739/4؛ مشار فارسی 2920/3؛ فهرستواره منزوی 467/7]