ریاض العارفین

● ریاض العارفین / شعر / فارسی rīyāz-ol-‘ārefīn بایزید هندی bāyazīd hendī منظومه‌ای است در شرح حال شاعر. وی ساکن برهانپور از شهرهای هند بود که قاصد خبر فوت نامزدش را می‌آورد و او با دل شکسته برای تسکین آلام خود اقدام به سرودن این منظومه می‌کند. شاعر در مقدمه، ابتدا به مدح حضرت پیامبر (ص)، مدح چاریار، مدح دوازده امام و مدح غوث اعظم عبدالقادر گیلانی می‌پردازد. پس از آن شروع به شرح چگونگی آمدن قاصد و دادن خبر مرگ معشوقش و حالات معشوقش در بیماری و مرگ وی و حال خودش بعد از شنیدن خبر فوت او می‌کند. او در اشعارش «بایزید» تخلص می‌کند و نام منظومه‌اش را «ریاض العارفین» نهاده و می‌گوید: چه سر است این که از عشاق گفتم ×× چه در است این که در آفاق سفتم / ز در خویشتن دفتر گشادم ×× ریاض العارفین نامش نهادم / «بایزید» از جان غلام غوث اعظم ×× فدای نام پاک قطب عالم / بیا بایزید این گفتار بس کن ×× سخن بسیار شد ضبط نفس کن.