رعنا و زیبا

● رعنا و زیبا / شعر / فارسی ra‘nā va zībā شعله گلپایگانی، محمد، ق 12 قمری šo‘le-ye golpāygānī, mohammad ( - 18c) مثنوی مفصلی است در داستان رعنا و زیبا؛ این مثنوی غیر از دو مثنوی رعنا و زیبای حسین ثمر انصاری (مشار فارسی 2619/2) و ظهیر الدوله صفا علیشاه (الذریعه 241/11؛ مشار فارسی 2619/2) و رعنا و زیبای میرزا برخوردار ترکمان فراهی (مشار فارسی 2619/2) است. خود شاعر در خاتمه غزل‌ها و ضمن مثنوی، خود را «شعله» می‌نامد: «... سر گردم ز حال شعله شیدا چه میپرسی ×× ز چشم یاری افتاده ز عمر خویش بیزاری ...»، «... این غزل شعله شکسته زبان ×× از برای من و تو کرد بیان ...» آغاز: خداوندا به رعنا قامتانت ×× به شوخی‌های زیبا گل رخانت / به ریحان خط خورشید رویان ×× به چینی کاکل زنجیر مویان / به سیاحان صحرای خیالت ×× به ملاحان دریای ملاحت / که آتش در دل بیتابم افکن ×× چو خس در دامن سیلابم افکن / ره باد خزان در باغم انداز ×× شرر در پنبه زار داغم انداز / ز بی دردی دلم بسیار بشکست ×× برای من دل بی عشق تنگ است / اگر یکدم نخوانم نامه عشق ×× بخونم غرقه گردد جامع عشق / شنیدند و گرفتند و کشیدند ×× عجب زهری از آن ساغر چشیدند. [الذریعه 318/9 و 196/19]