ذكر قلبی و تلقين

● ذكر قلبی و تلقين = رساله ذكر / عرفان و تصوف / فارسی zekr-e qalbī va talqīn = r.-ye zekr خواجگی کاسانی، احمد بن جلال الدین، - 949 قمری xājegī kāsānī, ahmad ebn-e jalāl-od-dīn (- 1543) در ذکر و آداب سلوک برای مبتدی و متوسط و منتهی. وی در این رساله از چند رساله دیگر خود: تنبیه السلاطین، آداب السالکین، شرح كنت كنزاً مخفياً یاد می‌کند. همچنین از عبید خان اوزبک و یک رباعی او به ترکی و نیز از امیر سید شریف، امیر قاسم و خواجه علاء الدین عطار و عبیدالله احرار یاد می‌کند. وی دست کم دو رساله در ذکر دارد: 1. بیان ذکر قلبی و تلقین؛ تلقین به حضرات خواجگان است نه ذکر و اوراد و نیز بیان زنجیره طریقت و ذکر خود است، به نثر آمیخته به نظم و آغاز می‌شود از انتقال تلقی ناز پیامبر به ابو بکر، سلمان فارسی، قاسم بن محمد بن ابی بکر، جعفر صادق، بویزید بسطامی، ابو الحسن خرقانی ... و پس از خواجه محمد پارسا می‌گوید: «تا اینجا از خط حضرت خواجه محمد پارسا نقل کرده شد». این گفتار جز «بیان سلسله» و «سلسلة الصدیقین» اوست. 2. رساله ذکر؛ در باره اهمیت ذکر به نثر آمیخته به نظم این یکی نیز «اذکار و اوراد» نیست در آغاز یک رباعی ترکی «خان عظیم الشأن عبید الله خان سلمه الله» را یاد می‌کند، سپس به ذکر می‌پردازد و سالکان را به سه گروه مبتدی، متوسط و منتهی رده‌بندی می‌کند و برای هر یک شیوه‌هایی را گزارش می‌کند. (احمد منزوی) آغاز: 1: بیان ذکر قلبی حضرت خواجگان. بدان ای طالب صادق که تلقین ذکر حضرت رسول ص در ابتدا از ابدال حضرت ابوبکر صدیق 2: الحمدلله الذی اظهر عیون الحکمه ... فاما بعد قوله تعالی و اذكر ربک اذا نسيت ای اذا نسيت غيرك ثم نسيت نفسك ثم نسيت وصفك یعنی فراموش کردن وصفی را که آن بیخودی و غیبت است. [فهرستواره منزوی 372/7؛ مشترک پاکستان 1466/3]