دیوان نویدی

● دیوان نویدی / شعر / فارسی d.-e navīdī نویدی شیرازی، زین العابدین بن عبدالمؤمن، 922 - 988 قمری navīdī šīrāzī, zayn-ol-‘ābedīn ebn-e ‘abd-ol-mo’men (1517 - 1581) خواجه زین العابدین عبدی بیک نویدی شیرازی مفرده‌نویس درگذشته 988 که به نام شاه طهماسب صفوی سروده است. از این نسخه برمی‌آید که نویدی سه خمسه یا پنج گنج (سه پنج گنج) سروده به جز قصیده‌ها: نخستین که در دانشگاه هست باید همان باشد که در این نسخه آمده که به طرز قدیم سروده شده است (نیز رک الذریعه): 1. مظهر الاسرار، 2. جام جمشیدی، 3. هفت اختر یا بهرام نامه، 4. مجنون و لیلی، 5. آیینه اسکندری؛ دوم که در نسخه از آن یاد شده: 1. جوهر فرد، 2. دفتر درد، 3. طرب‌نامه، 4. تجلی انوار، 5. سلسله ...؛ سوم که در دانشگاه هست و در الذریعه از آن یاد شده در هر دو به نام خمسه دوم: 1. روضات الصفا، 2. دوحة الازهار، 3. جنة الاثمار، 4. زينة الاوراق، 5. صحيفة الاخلاص. او را یک هفت خزانه یا هفت پیکر است به نام خزاین ملکوت بدین گونه: 1. صحیفه لاریب، 2. لوح سطور، 3. بحر مسجور، 4. منشور شاهی، 5. مروج الاسواق، 6. مهیج الاشواق، 7. نهاية الایجاز. (دانش پژوه) [فرهنگ سخنوران 621؛ الذریعه 263/7؛ دنا 434/5]