دیوان مجذوب تبریزی

● دیوان مجذوب تبریزی / شعر / فارسی d.-e majzūb-e tabrīzī مجذوب تبریزی، محمد بن محمد رضا، - 1093 قمری majzūb-e tabrīzī, mohammad ebn-e mohammad rezā (- 1682) مجذوب با تخلص «شرف الدین» ار عالمان و شاعران قرن 11 و دارای وسعت مشرب و ذوق تصوف بوده و دیوان اشعارش بیش از ده هزار شعر است که خود او در سال 1063ق گردآورده است و رساله‌ای هم به عنوان تأییدات که سیصد و چهارده بند است که در 1088 تالیف نموده و سه مثنوی در بحر رمل خفیف سروده است. دیوان اشعار شاعر است شامل غزلیات به ترتیب حروف تهجی و مخمسات و قطعه‌ای در وصف عمارت نجف، و مثنوی مسلک النجاة در مدح ائمه (ع) و سلسلة اللائی و ترجیع‌بند، رباعیات و تک‌بیتی‌ها و چند ماده تاریخ. این دیوان نادرست به نام مجذوب همدانی کبودر آهنگی در تهران چاپ شده است. چاپ: حیدر آباد دکن، سنگی، 1350، وزیری کوچک، 16+34+64+36صص [الذریعة 963/9؛ نسخه‌های منزوی 2510/3؛ مشترک پاکستان 1708/9 و 1911 و 930/7؛ فرهنگ سخنوران ص 510؛ دنا 355/5-356]