آداب طریقت

● آداب طریقت = وصیت نامه = رشحات/ عرفان و تصوف / فارسی ādāb-e tarīqat = vasīyyat-nāme = rašahāt غجدوانی، عبدالخالق بن عبدالجمیل، - 617؟ ق qojdavānī, ‘abd-ol-xāleq ebn-e ‘abd-oj-jamīl (-1220?) رساله مختصری است که مؤلف در آن خواجه اولیاء کلان را به جوامع کلم و دستورات سلوک امر فرموده است. آغاز: بسمله حمدله. اما بعد این رساله ایست از آداب و طریق سلطان المشایخ عبدالخالق غنجدانی قدس سره هر سالکی از سالکان طریقت را به جمع این کلمات قدسیه امر فرموده اند، چون مرد سالک باین دقایق که گفته می‌شود موصوف شود از چشمه معرفت قطره ای در کام جانش چکانند که تا ابد مست حضرت شود که جمله هشیاران طالب آن مستی اند خواجه قدس سره هر سالک را اول به تقوی امر فرموده اند که اول مقامات نیکان طریقت تقوی است فرمود یا بنی ای پسرک من به صغیر شفقت است وصیت میکنم که تقوای را شعار خود کن ... انجام: محل آن اسرار گردان ... برحمتک یا ارحم الراحمین [فهرست نسخه‌های فارسی 1012/5؛ دانشنامه ادب فارسی آسیای مرکزی 593/1؛ هدیة العارفین 509/1؛ فرهنگ ایران زمین دفتر 1 مجلد 1 و دفتر 1 مجلد 2؛ فهرستواره منزوی 23/7 (6 نسخه) و 1033/8]