دیوان شادان

● دیوان شادان / شعر / فارسی d.-e šādān شادان مهراج، ق13 قمری šādān mehrāj (- 19c) مهراج شادان تخلص که گذشته از تصریح نویسنده نسخه در اول دیوان از اشعار او برمی‌آید که وزیر یکی از پادشاهان هند که از او شاه اسکندر تعبیر می‌کند و ظاهراً نام وی مهاراجه چندولعل بوده غزلیات و ترکیب‌بند و غیره در حدود 2000 بیت انشاء نموده که از نقل ابیاتی از آن پایه شاعری او به دست می‌آید. در غزلیات بیشتر معاشقه او با خالق است و با مخلوق سروکاری ندارد و می‌خواسته که قدم در وادی عرفان گذارده باشد و در یکی از رباعیات خود می‌گوید: «شادان تو محققی می عرفان خور». در کتب رجال و سیر نامی و آثاری از شادان نیافتم از ماده تاریخی که برای تعمیر پل ساخته و زیر این سطر نگاشته می‌شود معلوم می‌گردد که در نیمه اول قرن سیزدهم زندگانی می‌نموده و آن این است: «به عهد شاه اسکندر بشد تعمیر پل یکسر ×× زسعی راجه چند و لعل از سابق بود بهتر / بشادان شد ندا جای غریبی بهر تاریخش ×× زسیل اینک بود محفوظ چون اندر صدف گوهر» و جای غریبی سال 1236 را می‌رساند. در این دیوان به مدح حضرت پیغمبر (ص) و حضرت علی بن ابیطالب (ع) پرداخته و از آنها این دو بیت است: «سرور کائنات فخر رسل ×× از طفیلش باو شده معراج / هم زفضلش علی عالیقدر ×× مقتدا گشته از علو مزاج». (ابن یوسف)