دیوان اظهری

● دیوان اظهری / شعر / فارسی d.-e azharī اظهری شیرازی، بوداق، 991 - 1061 قمری azharī šīrāzī, būdāq (1583 - 1651) اظهری در ابتداء دیوان به سال 1030 دیباچه‌ای به نثر، چون آب زلال انشا نموده و در آغاز غزلیات نیز دیباچه دیگری دارد و از مندرجات در متن و حواشی نسخه شماره 377 کتابخانه سپهسالار که نخستین نسخه دیوان این شاعر می‌باشد به دست می‌آید که تا سال 1061 زنده بوده و پس از این سال که شاعر هفتاد سال داشته از او خبری نیست و اشعاری که در حاشیه صفحات از انواع نام برده بالا نوشته شده، پس از اتمام نسخه می‌باشد که به سال 1054 نگارش یافته است. اظهری از اینکه دیگری در اصفهان تخلص وی را برداشته شکایت نموده و می‌گوید: «قریب پنجه سال است کین تخلص من ×× به اظهری شده در روزگار افسانه / ز حال غره بی‌دانشی ابوجهلی ×× که در فرائض اسلام هست بیگانه / به خود تخلص من بسته از تهی مغزی ×× که تا بگویند او نیز هست فرزانه». در این دیوان نظمی به تاریخ سال 1012 که شاعر 21 سال داشته وجود دارد و در این دو بیت تصریح نموده که اصلش از شیراز است: «گر نیم یونانی اما اصلم از شیراز بس×× کو حکیمی تا ز فضلم مایه حکمت برد / شد مزاجم منقلب با آنکه در این روزگار ×× ارطیون طبعم از یک نسخه صد جان پرورد». برای هر یک از قصاید خویش نامی بدین گونه گذارده، ورد الابرار، ضیاء القلوب، منتخب النفائس، تحفة الخیال، امواج العباد، فخرالسالکین، افتخار الملوک، تحفة الاغنیاء و انوار العیون. قصائد وی مرتباً در توحید و نعت پیغمبر اکرم (ص) و مناقب ائمه اثنی عشر (ع) و مدح شاه عباس کبیر و شاه صفی و شاه عباس ثانی و امراء آن عصر و دیگر مطالب عرفانی و وصف فصول و غیره است. این دیوان در حدود 11000 بیت شعر می‌باشد.