دیباچه سخن

● دیباچه سخن = منشآت / نامه‌نگاری / فارسی dībāče-ye soxan = monša’āt منشئات چند تن از علما و ادیبان قرن 11 و 12 هجری است از جمله منشئات آقا حسینا: دیباچه رساله مطلع الانوار، نامه به میر ذوالفقار، نامه از زبان میرزا صایبا به حکیم محمد سعید قمی، جهت کتابت روضه مقدسه رضیه رضویه، مکتوب نواب خاقان عباس ثانی به شریف کعبه، از جانب نواب میرزا مهدی به شریف، نامه از زبان محمد بیک به وزیر اعظم پادشاه، نیز منشئات آقا رضیا و آقا جمال خوانساری (از جمله یادداشتی که درباره مقابله کتاب شیخ بهایی نوشته است و نیز مقابله صحیفه سجادیه)، وقف نامه مدرسه میرزا صالح صدر، دیباچه دیوان غیاث الدین منصوری مهدی و منشئات میرزا علی خانا و میرزا طاهر نصرآبادی که به مردم قزوین نوشته است. آغاز: تعالی الله زهی مایه بلند سخن و رتبه ارجمند گفتار که قلم قدرت آفریدگار تعالی شانه بمیانجی دو حرف آن که عبارت است از لفظ کن مجموعه آفرینش را بهفت بند آسمان و رباعی امکان و یکه بیت مه و خورشید و ترجیع فصول و ترکیب موالید و مطالع بروج و مصراع هلال و غزلیات هفته و قصاید ماه سال و مثنوی لیل و نهار ... [نسخه‌های منزوی 3564/5 «دیباچه بیاض» و 3571 «دیباچه مطلع الانوار» از آقا حسینا]