احکام صلح

● احکام صلح = رساله در صلح / فقه / فارسی aḥkām-e solh = r. dar solh یزدی، محمد تقی بن ابیطالب، - 1267 قمری yazdī, mohammad taqī ebn-e abītāleb ( - 1851) سال تألیف: سه‌شنبه رجب 1259ق در دیباچه می‌نویسد: «داعی بر نگارش این است که مدتی است التفات نمودم که صیغه صلح فارسی متعارف در میان مردم حتی در میان طلاب و فضلا مطابق نیست با معنی مراد از لفظ صلح در لغت عرب و منطبق نیست با استعمالات صحیحه صیغه ایجاب صلح عربی که مستفاد است». مؤلف این رساله مفصل را در احکام آن به فارسی نگاشته است تا همگی بتوانند از آن استفاده کنند. دارای «هفت» فصل است: 1. وجه غلط بودن صیغه ایجاب فارسی صلح؛ 2. موارد صلح و مسائلی چند مربوط به آن؛ 3. در این که صلح مفید فائده است یا عقدی است مستقل؛ 4. بیان حال صلح فعلی؛ 5. استعمالات صحیحه صیغه ایجاب صلح؛ 6. آیا جهالت عوض و معوض به صحت مصالحه مضر است؛ 7. امور متفرقه. آغاز: بسمله. و به نستعین الحمدلله الذی لا یحصی نعمه العادون و لا یؤدی حقه المجتهدون ... میگوید بنده ذلیل فانی محمد تقی ابن ابی طالب یزدی اردکانی ... که این رساله ایست در صلح بزبان فارسی داعی بر نگارش آن اینست که مدتی است التفات نمودم که صیغه صلح فارسی متعارف در بلاد در میان مردم حتی در میان طلاب و فضلاء مطابق نیست با معنی مراد از لفظ صلح در لغت عرب و منطبق نیست با استعمالات صحیحه صیغه ایجاب صلح عربی که مستفاد است آن استعمالات از اخبار و عبارات فقهاء انجام: اینکه کفایت میکند در برائت ذمه مدیون از دین صدور هر لفظ دال بر آن از دائن. حال که عصر روز سه‌شنبه شهر رجب سنه هزار و دویست و پنجاه و نه هجری است زمان حصول فراغ از جمع آنچه اراده جمع آن داشت. و الحمدلله اولا و آخرا و الصلوة و السلام علی محمد و آله الکرام.