دوازده سؤال

● دوازده سؤال / عرفان و تصوف / فارسی davāzdah so’āl مؤلف می‌گوید: فرقه ناجیه شیعه در زمان ما (سال 1054ق) به دو طایفه متشرعین و متصوفین تقسیم شده‌اند چون پاره‌ای از الفاظ متصوفین موافق شریعت است آن را قبول می‌کنند و پاره‌ای دیگر از الفاظ آن طایفه را چون توان فهمیدن ندارند و راه به معنی اصل نمی‌برند به زندقه و الحاد می‌افتند. مؤلف که در عصر شاه عباس ثانی می‌زیسته این رساله را در دوازده سؤال تنظیم نموده و آنچه از کلام صوفیه که نتوان فهمید و ظاهرش معنی فاسد دارد را در این دوازده سؤال و جواب درج کرده است. مؤلف به گفته‌های ادهم واعظ خلخالی بسیار استناد و انتقاد می‌کند. فهرست دوازده سؤال: 1. در وحدت وجود؛ 2. در حلول؛ 3. در اتحاد؛ 4. در حبیبیه است که می‌گویند: من شرب بکأس المحبة سقط عنه العبادة؛ 5. در نکات متفرقه از کلام خیر انجام بعضی از مردم عزیز است؛ 6. شامل چهار مطلب: 1) گروه واصلی که ذات باری را متصل به عالم می‌دانند، 2) اینکه این گروه شیطان را باطل نمی‌دانند، 3) اینکه این گروه صلح با کاینات کرده‌اند، 4) در اینکه واعظ در کتاب مشکاة خود نسبت خطا به امیر المؤمنین (ع) داده است؛ 7. اینکه واعظ در کتاب کد و مطبخ خود به حسب تفسیر باطن ولایت شاه ولایت را عام ساخت؛ 8 در اخلاف بین شیعه و سنی در زنده و قائم بودن امام زمان علیه السلام؛ 9. در دو مطلب: 1) اختلاف بین شیعه و سنی در ارث بردن از پیغمبران، 2) اختلاف در مشروعیت ذکر جلی با آهنگ و مقام و وجدکردن و رقاصی و چرخ زدن؛ 10. در چند مطلب: 1) بحث محرم و نامحرم؛ 11. در چند مطلب: 1) در بیت سید نسیمی در بحر الابرار: زشت و زیبا هر چه بینی دست بر رد بر وی منه ×× عیب صنعت هر که گوید غیبت صنعت گر است، 2) در اینکه ابراهیم ادهم چهارده سال به کعبه رفت و کعبه را ندید، 3) قصه مریدی که سی سال ریاضت کشید و به بایزید نرسید) 4) آنکه در سبحات الانوار آمده است که دلرباین مشایخ مانند مغناطیس است، 5) آنکه واعظ درفتحیه گفته مرید باید ترک اراده کند و خود را زیر پرپیر گذارد؛ 12. در سه مطب: 1) دیدن خدای متعال در دنیا و عقبی و ...