دستور زبان فارسی

● دستور زبان فارسی / دستور زبان / عربی، فارسی dastūr-e zabān-e fārsī از ناشناسی پیش از 982ق که تاریخ مجموعه است به همین خامه، که به خواهش یکی از دوستانش که از او نام نمی‌برد، رساله‌ای در «ضبط المضارع من لسان العجم» از او خواسته بود. بخش‌بندی نشده، با سربندهای در خور: اعلم ان المصادر باعتبار ما قبل الآخر على قسمين: القسم الاول يتنوع على خمسة انواع، القسم الثانى يتنوع على اربعة انواع، المصدر: اعلم ان علامة المصور في الفارسية كون آخره نوران ساكنه ما قبلها دالا او تاء مفتوحين، الماضى: اعلم ان علامة الماضي ان يكون اخرها دالا أو تاء ساكنتين، المضارع: اعلم ان علامة المستقبل كون اخرها...، فصل. اما المصادر الثانى فلا نجل ما قبلها من اربعة اصرف، المستقبل، امر الغايب، نهى الحاضر، اسم الفاعل، اسم المفعول، اسم، اسم الزمان، اسم الآلت و بناء المرة و بناء النوع، الامثلة المفردة للماضى «کرد»، الجحد المطلق نکرد .