دانایی ذات

● دانایی ذات = تقسیم اجسام زنده = دانای بذات (درباره) / فلسفه / فارسی dānāyī-ye zāt = taqsīm-e ajsām-e zende = dānā-ye be-zāt (darbāre-ye) بابا افضل کاشانی، محمد بن حسین، - 667؟ قمری bābā afzal-e kāšānī, mohammad ebn-e hoseyn (- 1269) در اینکه زنده ذاتی، جسم نیست و بازگشت همه چیزها به آن است که بخود دانا است. در پایان بیشتر نسخه‌های این گفتار یک رباعی است. آغاز: بدانکه اجسام زنده از دو بیرون نباشد یا حیات در ایشان اصلی و ذاتی باشد یا غریب و عارض ... انجام: انتهای همه اوست و بازگشت همه موجودات بدوست، و الله اعلم. آن کیست که آگاه ز حس و خرد است ×× بیرون ز کفر و دین و از نیک و بدست / کارش نه چو عقل و نفس و دادوستد است ×× آگاه بدو عقل و خود آگه بخود است چاپ: مصنفات افضل الدین محمد مرقی کاشانی، به تصحیح مجتبی مینوی و یحیی مهدوی (تهران، خوارزمی: 1366 (چاپ دوم)) (ص 618) [نسخه‌های منزوی 785؛ دنا 1088/4 (9 نسخه)؛ مصنفات بابا افضل 618]