خمسه هاتفی

● خمسه هاتفی / شعر / فارسی xamse-ye hātefī هاتفی، عبدالله بن محمد، - 927 ؟ قمری hātefī, ‘abd-ol-lāh ebn-e mohammad (- 1521) از خمسه هاتفی فقط این چهار کتاب انشاء گردیده: لیلی مجنون، شیرین و خسرو، هفت منظر و تمرنامه یا ظفرنامه، و از کتاب پنجم وی نامی در جایی و اثری در کتابی نیست، شاید توفیق به مبادرت جواب مخزن الاسرار را نیافته باشد. سام میرزا در تحفه سامی می‌گوید به سال 917 که شاه اسمعیل پس از فتح بلاد خراسان متوجه عراق بودند در حوالی قصبه خرجرد جام جهت زیارت تربت شاه قاسم انوار نزول فرموده بودند، بر سبیل گشت به در باغ هاتفی رسیدند. مولانا خبردار شد و به استقبال شتافت، مورد عنایت واقع شد و طالب چند بیت از اشعار او شدند، مطلوب شد و مورد تحسین واقع گردید و مأمور به نظم فتوحات شاهی شد، در حدود هزار بیت از آن را به نظم آورد اما توفیق اتمام نیافت و چند بیت از این مثنوی نیز در تحفه سامی نقل گردیده است. ارادت خود را به سید قاسم انوار در لیلی و مجنون تصریح نموده و این مثنویات را از برکات آن مرشد کامل دانسته و در همین کتاب تشیع خود را اظهار داشته و در اینجاست: یارب که کنی خجسته نامم ×× در دین دوازده امامم / بخشای بهاتفی ز کوثر ×× یک جرعه بحق آل حیدر / گردد چو زبان بگفت گویم ×× مداح علی و آل اویم. آغاز: لیلی و مجنون: این نامه که خامه کرد بنیاد ×× توقیع قبول روزیش باد (در حدود 2000 بیت). شیرین و خسرو: خداوندا به عشقم زندگی ده ×× بفرقم تاج عز بندگی ده (در حدود 1700 بیت). هفت منظر: ای نگارنده صحیفه غیب ×× نام تو صدر صفحه لاریب (درحدود 2466 بیت). تمرنامه: به نام خدایی که فکر خرد ×× نیارد که تا کنه او پی برد (در حدود 4656 بیت).