حجية المظنة

● حجية المظنة / اصول فقه / عربی hujjīyat-ul maẓinna یزدی، محمد تقی بن ابیطالب، - 1267 قمری yazdī, mohammad taqī ebn-e abītāleb (- 1851) رساله‌ای در حجية و اعتبار ظن مطلق که به نوشته الذریعه (276/6) در چند «مقاله» و هر مقاله دارای چند «مطلب» است. مؤلف در مطلب دوم برای اصالت حجية ظن (مطلقاً بدون اعتبار خصوصیت) هشت «مقدمه» می‌آورد (مقدمه هفتم که در عدم ترجیح بین ظنون بلا مرجح است بسیار مبسوط است) و نیز چهارده ایراد بر انسداد باب علم و حجیت ظن نقل می‌کند و پاسخ می‌دهد. آغاز: بسمله. الحمد لوليه و الصلوة على نبيه و عترته.. يقول ... محمد تقى بن ابى طالب اليزدى الاردكانی ... انه قد اشتد التشاجر و النقض و الابرام ... فی هذه الاعصار فی ان الحجة فی المسائل الخلافية التي انسد فيها باب العلم بالحكم الواقعی.. هی مطلق المظنة او الظنون الخاصة.. و قد خلج ببالى القاصر افكار فاحببت ان اكتب فيها شيئا ... و بادرت الى وضع هذه الرسالة.. و الرسالة مرتبة على مقالات ... [دنا 518/4]